İstanbul’un modern sayfiye alanları, boş zaman kullanım biçimleriyle birlikte kentin kıyı şeridi boyunca hem mekânsal olarak çeşitlenmiş hem de modern yaşamın sosyal odakları haline gelmiştir. Ulaşım ağlarının genişlemesi, banliyöleşme, kıyı politikaları ve ticarileşme gibi faktörler, bu alanların 1950-1980 arasındaki biçimlenme sürecinde belirleyici olmuştur. Çalışma, bu dönemde güneybatı kıyı aksında barınma ile rekreasyon işlevlerinin kurduğu mekânsal bütünlüğü kültürel peyzaj yaklaşımı çerçevesinde değerlendirmekte ve bu bütünlüğü, mekânsal pratikler düzeyinde yorumlamaktadır. Böylece modern sayfiyenin İstanbul’daki rolü ve bu mirasın katmanları ortaya konmaktadır.