1980 sonrasında Türkiye’de değişen politik ve ekonomik koşullar, devletin konut üretimindeki rolünü yeniden şekillendirmiş; bu dönüşüm, dönemin aktif aktörlerinden biri olan Emlak Bankası’nın konut projelerinde de belirgin bir kırılmaya yol açarak İstanbul’un mimari mirasının biçimlenmesinde etkili olmuştur. Aynı dönemde, mimarlık alanında etkisini artıran postmodern ve çoğulcu yaklaşımlarla birleşen bu süreç, İstanbul’daki konut pratiklerinin yeni biçimler kazanmasına zemin hazırlamıştır. Çoğunlukla tarihselci referanslarla stilize edilen ve geleneksel mimari öğeleri yeniden üreten bu projeler, neoliberal ekonomi politikaları çerçevesinde inşaat odaklı büyüme hedefleri ve bankanın artan üretim kapasitesiyle birleşerek İstanbul’un konut tarihinde kalıcı izler bırakan büyük yerleşimlere dönüşmüşlerdir. Bu çalışma, 1980 sonrası dönemde İstanbul’un konut pratiklerinde yaşanan değişimleri ve söz konusu değişimin kentsel morfoloji üzerindeki etkisini Ataköy, Bahçeşehir, Ataşehir, Mimaroba ve Sinanoba gibi Emlak Bankası projeleri özelinde incelemeyi amaçlamaktadır.