Murat Alaboz1 Makale, Türkiye’de 20. yüzyıl ortalarından itibaren yaygınlaşan betonarme yapım tekniğini, yakın geçmişin mimari mirası bağlamında ele almaktadır. Beton ve betonarmenin dönemin mimari üretimine kazandırdığı teknolojik yenilikler ve estetik imkânlar, Türkiye genelindeki gelişim ve ağırlıklı olarak İstanbul’da görülen örnekler üzerinden incelenerek, 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren kentlerde yapılaşma sürecine etkileri değerlendirilmiştir. Çalışma, günümüzde 20. yüzyıl betonarme yapılarının karşı karşıya olduğu işlevsel dönüşüm, bakım sorunları ve yıkım tehditlerini tartışmakta; yakın dönem betonarme mirasının korunmasına yönelik değerlendirmeler sunmaktadır. Bu çerçevede makale, “yakın geçmişin mimari mirası” kavramına katkı sağlamayı hedeflemektedir.
Abstract
The article addresses the reinforced concrete construction technique, which became widespread in Turkey starting from the mid-20th century, within the context of the architectural heritage of the recent past. The technological innovations and aesthetic possibilities that concrete and reinforced concrete brought to the architectural production of the era are examined through examples observed across Turkey, predominantly in Istanbul, and their effects on the urban development process from the second half of the 20th century onwards are evaluated. The study discusses the functional transformations, maintenance issues, and demolition threats faced by 20th-century reinforced concrete structures today and provides assessments aimed at the preservation of the recent reinforced concrete heritage. In this context, the article aims to contribute to the concept of 'architectural heritage of the recent past.'